Schorzenia jelitowe, których objawem jest  biegunka stanowią trudny i uciążliwy problem dla właścicieli psów  Przyczyny chorób jelit mogą być rozmaite, dlatego ważne jest, aby uważnie obserwować objawy i konsultować  je z lekarzem weterynarii.

Biegunkę określa się jako zmianę konsystencji, liczby i objętości kału. Może być ostra lub przewlekła, przebiegać łagodnie lub z ciężkimi objawami ogólnymi. Biegunka ostra pojawia się nagle,  może być wodnista, z domieszką śluzu lub krwi, kał może wydobywać  się pod ciśnieniem – „strzelanie” kałem, wypróżnieniu może towarzyszyć ból  i gazy. Istotna jest również zmiana barwy i zapach kału. Alternatywnie pojawić się może tylko utrata apetytu i zwiększenie liczby wypróżnień o zmienionej konsystencji w nieznacznym stopniu.

Łagodna lub średnio ciężka biegunka spowodowana jest najczęściej nieprawidłową dietą, pasożytami, infekcją bakteryjną lub wirusową.  Wszelkie zmiany  w diecie wprowadzane nagle, a nie stopniowo , podanie zwierzęciu nadpsutego pożywienia , zjadanie przez psa  odchodów innych zwierząt,  szperanie w śmietnikach i innych podejrzanych miejscach, nieregularne odrobaczenia mogą być powodem biegunki.  Ważne jest także sprawdzenie regularności  szczepień i kontakt z innymi zwierzętami, ze względu na możliwość wystąpienia choroby zakaźnej.

Ciężka forma ostrej biegunki objawia się posmutnieniem i gorączką. Kał i wymioty mogą zawierać krew. Szybko dochodzi do odwodnienia organizmu, zwłaszcza jeśli zwierzę odmawia picia wody. Przyczyny to na pierwszym miejscu infekcje bakteryjne i wirusowe, ale również zatrucia bądź silne zarobaczenie.

Osobny problem to biegunka przewlekła, czyli taka, która utrzymuje się ponad 2-3 tygodnie oraz ma tendencje do powracania. Ważna jest wówczas przy diagnostyce obserwacja objętości i częstotliwości wypróżnień,  apetytu i zmian masy ciała zwierzęcia, czy kał zawiera świeżą (jasną) lub przetrawioną (ciemną) krew, a także czy zwierzę oddaje kał w nietypowych miejscach.

Pierwsza pomoc

Występującej , zwłaszcza ciężkiej biegunki nie należy lekceważyć.  Konieczne jest zaordynowanie głodówki na 24 godziny, z podawaniem często niewielkich ilości wody do picia. Z leków, które może podać właściciel  bezpieczny jest węgiel leczniczy, najlepiej w postaci zawiesiny.(0.5 -1 g na 1kg masy ciała). Jednak nie może być on podawany z innymi lekami, ponieważ ma silne właściwości apsorbujące i niweluje ich działanie. Jeśli stan zwierzęcia nie ulegnie poprawie, trzeba skonsultować się z lekarzem weterynarii.

 W przychodni weterynaryjnej lekarz poda odpowiednie leki, przy silnym odwodnieniu konieczne będzie nawodnienie pacjenta . Ważne jest - zwłaszcza przy większej ilości psów np. w hodowli i  ryzyku rozprzestrzeniania się choroby -  określenie przyczyny biegunki. Wskazane jest wykonanie badania kału 2-3 krotne na obecność jaj pasożytów, wykonanie badania hematologicznego krwi z określeniem poziomu elektrolitów. W przypadku podejrzenia choroby zakaźnej dostępne są szybkie testy diagnostyczne np. na parwowirozę.  . Przy przewlekłych biegunkach powinno się podać  także leki przeciwpasożytnicze mimo ujemnych wyników badań na ich obecność, ponieważ  niektóre z nich trudno wykryć. 

Jeśli stan zwierzęcia ulega poprawie, do regeneracji przewodu pokarmowego potrzebna jest odpowiednia dieta. Jeśli pies zaczyna pić wodę, to po 24 h można podawać niewielkie ilości łatwostrawnego pokarmu, np. kleiku ryżowego z dodatkiem chudego gotowanego mięsa dobrej jakości. Lekarz może równiez zalecić dietę weterynaryjną na bazie gotowych karm  typu intestinal.

 Przy nawracających biegunkach nietolerancję pokarmową można brać pod uwagę po wykluczeniu często występujących pasożytów i infekcji. Trzeba wówczas określić , jaki składnik pożywienia może wywoływać biegunkę. Lekarz najczęściej zaleca dietę eliminacyjną, zawierającą takie składniki, które do tej pory pies nie jadł. Stosowana powinna być jako jedyny pokarm, przez 2 do 4 tygodni. Można następnie przeprowadzić próbę prowokacyjną, podając wcześniej podejrzany składnik.  U niektórych ras są predyspozycje do występowania wrodzonych alergii pokarmowych , np. u seterów irlandzkich zdarza się nietolerancja glutenu .Ważnym czynnikiem są również nowotwory, z którymi zawsze trzeba się liczyć  przy nawracających biegunkach zwłaszcza przy ciężkim wyniszczeniu organizmu.  Nieraz diagnostyka musi zostać poszerzona o  RTG , USG , czasem endoskopię, biopsję lub laparotomię diagnostyczną. Specjalistyczne badania są kosztowne , jednak  czasem zachodzi ich konieczność, aby w pełni rozpoznać  schorzenie, z jakim boryka się czworonóg.