Jak wybrać dobrego hodowcę i zdrowego szczeniaka?

Gdy pojawiają się marzenia o posiadaniu rasowego psa, który w przyszłości będzie zdobywał pierwsze lokaty i cieszył właścicieli to wybór powinien być dobrze przemyślany. Część osób wybiera z miotu szczenięta najmniejsze, atakowane przez rodzeństwo, inni kupują psiaka tylko, dlatego, że im się podoba. Jak więc wybrać dobrą hodowlę i szczenię, które w przyszłości będzie zdrowe i przyjazne?

Dobry hodowca:
- bez żadnych dyskusji pokaże rodowody rodziców, metryki szczeniaków i kartę krycia
- pozwoli na obejrzenie matki szczeniąt i ojca; jeśli reproduktor nie pochodzi z hodowli to pokaże kopię jego rodowodu, zdjęcia
- pozwoli na zapoznanie się ze szczeniętami, obejrzenie całego miotu i każdego ze szczeniąt z osobna
- pokaże dokumenty hodowli
- odrobaczy i zaszczepi szczenięta oraz przekaże książeczkę zdrowia
- wykaże, że psy są pod opieką lekarza weterynarii
- przeprowadzi rozmowę z przyszłymi właścicielami; sprawdzi, dlaczego pragniemy posiadać psa wybranej rasy, jakie warunki mu oferujemy, czy jesteśmy doświadczonymi właścicielami oraz najważniejsze - czy szczenięta pójdą w dobre ręce
- będzie zainteresowanymi losami szczeniąt już po opuszczeniu hodowli
- w każdej sytuacji zaoferuje swoją pomoc
- poinformuje o potrzebach danej rasy, usposobieniu i najczęstszych chorobach
- udzieli rad i wskazówek jak opiekować się szczenięciem, a potem dorosłym psem
- umożliwi kontakt z nabywcami poprzednich miotów
- poinformuje, w jaki sposób wybiera szczenięta dla przyszłych właścicieli i jak testuje ich charakter
- sprzedaje szczenięta nie młodsze niż 8 – 10 tygodniowe
- rozpocznie proces psiej socjalizacji u szczeniąt (przyzwyczajanie do podnoszenia, dotyku ręki, poznawanie innych zwierząt itp.)
- powie, jaką karmą były żywione szczenięta
- dobrze dobiera pary hodowlane (np. wie, jakie umaszczenia można krzyżować, nie wybiera psów agresywnych lub bojaźliwych)
- nie kojarzy psów blisko spokrewnionych
- dba o swoje zwierzęta (powinny wyglądać na zadbane oraz być w dobrej formie, zarówno psychicznej, jak i fizycznej)
- eliminuje z hodowli psy agresywne bądź o niezrównoważonym charakterze

Jak wybrać szczenię o zrównoważonej psychice i w dobrej kondycji?

GŁOWA
Ciemiączko nie powinno być wyczuwalne, nos musi być zimny i wilgotny, bez schodzącej skóry i wydzieliny. Na głowie nie powinno być wyłysień, zgrubień czy strupów.

OCZY
Powinny być symetrycznie osadzone i patrzeć przed siebie. W kącikach nie powinna gromadzić się ropa, okolice oczu nie mogą być zaczerwienione. Powieki nie powinny zawijać się do wewnątrz oka (entropium) ani wychylać na zewnątrz (ektropium). Niepożądane są dodatkowe rzęsy, ropna wydzielina, obrzęk. Na oko nie może zachodzić bielmo.

USZY
Uszy powinny być pokryte sierścią, bez zgrubień i krost. Kanały słuchowe muszą być czyste, o słodkawym zapachu, niezatkane nadmiarem wydzieliny woskowej. Szczenię nie może ciągle drapać okolic uszu bądź potrząsać intensywnie głową. U ras, u których zdarza się głuchota (np. dalmatyńczyki, australian cattle dog) należy klasnąć dłońmi przy uchu pieska i obserwować jego reakcję. Jeśli w ogóle nie zareaguje to znaczy, że jest głuche.

ZĘBY I DZIĄSŁA
Większość ras powinna mieć zgryz nożycowy (górne siekacze ściśle powinny przylegać do dolnych), u niektórych zdarza się też tyłozgryz (górne siekacze są wysunięte do przodu), przodozgryz (dolne siekacze są wysunięte przed górne) lub zgryz cęgowy. Z pyska nie powinien wydobywać się brzydki zapach. Zdrowe dziąsła są różowe, mogą być pokryte plamkami pigmentu, nie powinno na nich widać zaczerwienienia bądź opuchlizny, nie mogą też krwawić.
SKÓRA I SIERŚĆ
Długość włosa i jego typ powinny być zgodne ze wzorcem (u ras długowłosych szczenięta rodzą się z krótką sierścią, która rośnie w miarę dorastania psa). Na skórze nie mogą pojawiać się wyłysienia, krosty, zgrubienia, łupież czy złuszczający się naskórek. W sierści nie powinny być widoczne pasożyty. Szata musi być czysta, lśniąca.

OKOLICE ODBYTU
W okolicach odbytu nie powinno być zaczerwienienia, wyłysień bądź obrzęku. U suk srom nie powinien nosić śladów stanu zapalnego, ropnej wydzieliny. U psów oba jądra powinny znajdować się w mosznie.

KOŃCZYNY
Stawy powinny być dobrze ukształtowane, nogi silne, proste, bez wykrzywień. Łapy dobrze uformowane, nierozpłaszczające się na podłożu, z wszystkimi palcami. Szczenię powinno poruszać się płynnym, swobodnym ruchem. Wszelkie oznaki utykania lub kulawizny mogą być objawem choroby. U niektórych ras zdarzają się podwójne, wilcze pazury (np. u owczarka francuskiego beaucerona). Nie powinno być to powodem do niepokoju, gdyż jest to naturalne i charakterystyczne dla danej rasy.

BRZUCH I KLATKA PIERSIOWA
Brzuch powinien być gładki, bez wybrzuszenia mogącego wskazywać na zarobaczywienie. Klatka piersiowa mocna, trzeba przez nią wyczuwać bicie serca. Żebra dobrze wysklepione, niewystające.

CHARAKTER
W każdym miocie zdarzają się szczenięta o zróżnicowanym charakterze. Istnieje wiele testów pozwalających sprawdzić usposobienie przyszłego przyjaciela. Dobry hodowca powinien nam pozwolić na przeprowadzenie kilku sytuacji, w których wyeliminujemy szczenięta bardzo dominujące i niezależne. Dodatkowy czas poświęcamy psiakom, które mogą spełnić nasze oczekiwania. Szczenię, które usilnie próbuje gryźć braci siostry pomimo głośnych pisków aż w końcu reakcji matki może w przyszłości mieć awanturniczy charakter. Agresja wobec innych psów jest szczególnie kłopotliwa w środowisku miejskim, nie wybierajmy takiego pieska. Czworonóg odstający od rodzeństwa, unikający zabawy najprawdopodobniej w przyszłości będzie psem o silnej niezależności i niezbyt związanym z człowiekiem, dlatego lepiej pozostawić go doświadczonemu hodowcy. Jeśli szczenię nie biegnie ochoczo w stronę człowieka, nie wykazuje wobec nas zainteresowania może bać się ludzi, wyrosnąć na zwierzę lękliwe i tchórzliwe lub wcale nie będzie przepadać za towarzystwem człowieka. Rzucenie zabawki między psiaki powinno spowodować ogólne zainteresowanie nowym przedmiotem, maluchy, które chętnie i ochoczo podchodzą do nowej rzeczy oraz zaczynają się bawić mają kolejną zaletę. Spróbujmy pozostawić szczeniaka bez rodzeństwa w innym pokoju razem z nami i właścicielem, zachęćmy go do podbiegnięcia. Jeśli zrobi to ochoczo, z uniesionym ogonkiem i radością będzie dobrze współpracował z człowiekiem. Piesek próbujący ugryźć, warczący może stać się dobrym psem pracującym, a ten niezainteresowany kontaktem z nami wskazuje na osobnika upartego i niezależnego. Teraz delikatnie podnieśmy szczeniaka do góry. Walczący przez chwilę, a potem poddający się naszej woli ma plus. Próbujący się cały czas wyrywać i gryźć ma silny, dominujący charakter. Warto rzucić szczeniakowi małą piłeczkę. Jeśli za nią radośnie pobiegnie i przyniesie przyszłemu właścicielowi będzie chętnie współpracował. Zwierzę głaskane po głowie i przytrzymane ręką na kłębie nie powinno powarkiwać ani gryźć tylko spokojnie znieść sytuację.

W wyniku przeprowadzanych testów utworzono pięć grup podzielonych ze względu na charakter szczeniąt:
  
Pies bardzo dominujący – podgryza ręce, próbuje gryźć nogawki, szarpie się i wyrywa podczas trzymania, powarkuje; takie szczeniaki mają predyspozycje na psy policyjne lub stróżujące, potrzebują konsekwentnego wychowania i wczesnej socjalizacji.
Pies dominujący – wyrywa się podczas trzymania, powarkuje, chętnie biegnie do zabawki; pieski o tym typie charakteru sprawdzą się jako psy pracujące, mogą być też psami rodzinnymi pod warunkiem wczesnego rozpoczęcia szkolenia i prawidłowo ustalonej hierarchii, powinny mieszkać ze starszymi dziećmi lub w rodzinie bezdzietnej.
Pies uległy – chętnie podąża za człowiekiem, podczas podnoszenia walczy przez chwilę, później zachowuje się spokojnie, jest nastawiony na współpracę; taki typ to świetne psy rodzinne i towarzysze zabaw dla dzieci.
Pies bardzo uległy – podchodzi z podwiniętym ogonem, posikuje, idzie za człowiekiem, podniesiony zachowuje się spokojnie, próbuje lizać ręce, przypada do ziemi podczas głaskania, wielokrotnie przewraca się na plecy; to psiak wrażliwy, poddany całkowicie człowiekowi, potrzebuje spokojnej rodziny.
Pies niezależny – ignoruje obecność człowieka, nie jest nastawiony na współpracę; taki typ zniesie warunki w dużej hodowli, niezbyt nadaje się na psa rodzinnego, nie będzie psem ślepo posłusznym, potrzebuje wyrozumiałego, konsekwentnego właściciela, który zrozumie i zaakceptuje jego niezależność. Posiadacz takiego psa powinien zrozumieć charakter swojego czworonoga.