Nie leczony trwa tydzień, a leczony siedem dni – tak czasem mówimy o katarze, który, choć uciążliwy, nie stanowi przecież zagrożenia, więc można go bagatelizować… Otóż wcale nie można. Przynajmniej nie w przypadku kotów, bo ich „wersja” kataru jest groźniejsza niż nasze zapalenie płuc i często prowadzi do śmierci. Wystarczy przez kilka dni zlekceważyć chorobę.

Koci katar pojawia się najczęściej wtedy, gdy nasz pupil zetknie się bezpośrednio lub pośrednio z zarażonymi zwierzętami. Za chorobę odpowiedzialne są dwa wirusy (jeden albo obydwa naraz).

Maluchy nie mają szans

Pierwszy to herpesvirus FHV1, stosunkowo mało odporny. W temperaturze pokojowej ginie po 18 godzinach. Niszczą go również wysoka temperatura, a także wszystkie powszechnie stosowane środki dezynfekcyjne. Drugi - calicivirus (FCV) - jest bardzo wytrzymały. Potrafi przeżyć do 10 dni i słabo reaguje na środki dezynfekujące.

Kichając, kot rozpyla wirusa, a ten wydalany z katarem, łzami czy śliną może być przenoszony przez klatkę, kocyk, kuwetę, miskę czy nawet buty.

Choroba atakuje przede wszystkim młode koty. Jeśli mają do 14 dni, ich szanse na przeżycie są bliskie zeru. Im zwierzę jest starsze, tym lepiej zniesie chorobę.

Oczywiście możliwych nosicieli wirusów FHV1 i FCV powinniśmy odizolować od innych kotów. Tylko jak rozpoznać chorobę?

Wiele objawów

Objawy różnią się – w zależności od tego, który wirus zaatakuje silniej i szybciej. Mogą dotyczyć tylko oczu lub nosa. Mogą jednak zaatakować śluzówkę, oczy i nos.

Na początku pojawia się katar wraz z wodnistym i przejrzystym wyciekiem z nosa, który z czasem staje się ropny i brzydko pachnie. Jego powodem są bakterie, które trafiły na podatny grunt. To właśnie one powodują powikłania i pogorszenie stanu zdrowia naszego pupila. Gęsty śluz zatyka nos i zwierzę ma duże trudności z oddychaniem. Pojawia się gorączka, nadżerki na języku, owrzodzenia w pyszczku i – często – problem z przyjmowaniem pokarmu. Chore zwierzęta odwadniają się z powodu podwyższonej temperatury. Może także wystąpić zapalenie płuc, górnych dróg oddechowych oraz stawów.

Dodatkowym objawem jest infekcja oczu. Ropieją, łzawią, pojawia się światłowstręt i ropne wycieki z worków spojówkowych. W przypadku zbyt długo trwającej choroby, możliwe jest pojawianie się zmian na rogówce, które mogą nawet doprowadzić do ślepoty i utraty gałki ocznej.

Leczyć każdy przypadek

Najciężej chorują tzw. koty piwniczne, głównie ze względu na fatalne warunki bytowania. Starsze często przechodzą lekką infekcję. Niestety, herpesvirus (ta sama grupa co wirus ludzkiej opryszczki) i zakażenie nim wiąże się z nosicielstwem do końca życia. Część populacji silnych kotów eliminuje wirusa ze swojego organizmu lub ma na tyle silny układ immunologiczny, że nie pozwala mu się namnażać w swoich tkankach.

Koci katar nie stanowi zagrożenia dla ludzi. To dobra wiadomość. Może być jednak śmiertelny dla zarażonego zwierzaka. Dlatego tak ważne jest, aby każdy przypadek konsultować z lekarzem. Czasem zdarza się, że choroba się nie rozwija i część zwierząt po kilkunastu dniach może samoistnie wyzdrowieć. Dorosłe koty są często odporne.

Leczenie choroby uzależnione jest od stopnia zaawansowania choroby i jej przebiegu. Polega na stosowaniu antybiotykoterapii, czasem połączonej także z lekami przeciwbakteryjnymi.

Jeśli wystąpiła gorączka i/lub nadżerki na języku i zwierzak nie chce jeść, konieczne jest również dożywianie (nawet przymusowe) w postaci podawanej doustnie półpłynnej papki. Nasz kot powinien znaleźć się w ciepłym i wilgotnym pomieszczeniu, gdzie będziemy często przemywali okolice oczu, nosa i pyszczka, ułatwiając mu oddychanie. Zwróćmy też uwagę, by nie doszło do odwodnienia (w takiej sytuacji konieczne będzie nie tylko nawadnianie, ale też odżywianie dożylne wspomagane witaminami z grupy A, C, B).

źródło : http://ulubiency.wp.pl/kat,1010807,title,Smiertelnie-grozny-katar,wid,10489445,wiadomosc.html